“Genç kaymakam, yeni atandığı ilçeyi görmek için yola koyuldu.

İlçeyi kendi başına gezdikten sonra, bir ara sokakta gördüğü çay ocağında oturup bir bardak çay içmek istedi. Tam o sırada, 12-13 yaşlarında bir çocuk yanına yaklaştı ve “Amca, ayakkabılarını boyayayım mı?” diye sordu. Ayakkabıları boyalıydı aslında; fakat çocuğu kırmamak için “Tamam, boya bakalım,” dedi.

Sonra çocuğa dönüp, “İyi boyarsan, istediğin paranın iki katını veririm,” dedi. Çocuk, başını kaldırıp kaymakama baktı ve kendinden emin bir sesle, “Ben hep aynı boyarım,” diye yanıt verdi.

Kaymakam şaşırmıştı, “Nasıl yani?” diye sordu. Çocuk, öğretmeninin öğüdünü hatırlayarak açıkladı: “Öğretmenimiz der ki: ‘Çocuklar, ne iş yaparsanız yapın, herkese aynı özenle yapın. Ayrım yapmayın.’ Ben de bu parayla hasta anneme ilaç alacağım. Eğer sana ayrım yaparsam, o ilacın annemin hastalığına şifası olmaz.”

Genç kaymakam, hayatının en anlamlı dersini almıştı. Gözleri doldu ama kendini tutmaya çalıştı. Boyacı çocuğa cebindeki en büyük parayı verdi ve yanında bir de kartını uzattı.

Babası olmayan, hem okuyan hem de hasta annesine bakan bu çocuğa destek sözü verdi. Dürüstlüğü aşılayan o öğretmeni de ziyaret edip, ilçede bulunduğu sürece ilgi göstermeyi ihmal etmedi.

Kaymakam, çocuğun ağzından dökülen “Bizde herkese aynı olur” sözünü meslek hayatında unutmadı. Bu cümleyi, makamında masasının üzerindeki isimliğin arkasına yazdırdı ve her gün ona bakarak kendine hatırlattı. Zaman zaman uygulamakta zorlansa da, bu ilkeden asla taviz vermemeye çalıştı.”